Vandaag hebben we 2 coöperatieven bezocht die liggen in de buurt van Rosso, een stad ten zuiden van de hoofdstad. Beide worden door de vakbond CLTM ondersteund.
Wel hebben we ondervonden dat de Belgische wegen wel last hebben van vorst en sneeuw maar overvloedig zand is blijkbaar ook niet goed. Maar na een Jeep-reis van ongeveer 3 uren - tel daarbij nog de 12 politie-gendarmerie-en andere controleposten bij - kwamen we via een soort vuilnisstort in een grote moestuin met aubergines, sla, tomaten, etc. .. en vooral zingende, enthousiaste vrouwen. Deze vrouwen zijn allemaal kostwinner voor ganse familie en zij proberen samen groenten te kweken. Gebrek aan Overheidssteun, niet alleen financieel, zorgt ervoor dat zij nooit zeker zijn van hun klein stukje land en zij op korte tijd al 2 maal zijn moeten verhuizen. Want vanaf het moment dat zij van een stort een vruchtbaar stuk land hebben gemaakt wordt het interessant voor de anderen en moeten zij terug beginnen. Een akte dat dit deel land al van hen en zij het mogen exploiteren zou al een stap in de goede richting zijn.
Volgens mij via het traject van de eerste Parijs - Dakar door Mauretanië kwamen we nog een enorme straffe groep madammen. Heel het dorp heette ons hartelijk welkom. Momenteel vind je in het dorp vooral oudere mannen en vele vrouwen met kinderen. De echtgenoten zijn meestal voor 1 jaar naar de hoofdstad getrokken en wonen in één van die arme wijken die we gisteren hebben bezocht. Ook hier zijn het allemaal "mater familias" die maandelijks moeten zien rond te komen en dit doen door onder andere zeer secuur werk te leveren voor batikstoffen, tapijten met de hand maken, juwelen ontwerpen en maken... Een leverancier verkoopt deze dan in de stad. Frappant of noem het onfatsoenlijk is dat wij in de hoofdstad in de markt dezelfde, minderwaardige producten geïmporteerd uit Azië terugvonden.
Een beklijvende dag.
Beide coöperatieven bewijzen dat de werknemers in informele sector, man of vrouw, harde werkers zijn en het respect verdienen om ook recht te hebben op "waardig werk".
Straffe madammen zijn we vandaag tegenkomen. En een bepaalde blik in hun ogen deed me direct denken aan de Domestic Workers in Sri Lanka. Vrouwen die moeten zorgen voor het enigste gezinsinkomen en er alles voor over hebben, zelfs het gaan werken in soms menswaardige omstandigheden in Aziatische of Europese huizen. Omdat ze willen dat hun kinderen het beter zullen hebben...
Tot slot zijn we zeer hartelijk thuis ontvangen door Samory Ould Beye, Algemeen Secretaris van CLTM, zijn familie en enkele medewerkers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten