Vorige dinsdag verzamelden 9 ACV-ers in de vertrekhal van de luchthaven van Zaventem om te vertrekken op studiereis naar Togo, in voorbereiding van het Wereld Sociaal Forum te Dakar (Senegal).
Iedereen was ruim op tijd en we konden vlot inchecken. Net voor het normale vertrekuur kregen we het bericht dat er een klein technisch probleempje was dat eerst moest verholpen worden eer we konden opstijgen. Probleem werd blijkbaar vlot opgelost en met 50 minuten vertraging konden we vertrekken. Even voorbij Parijs (om niet te zeggen halfweg Frankrijk) liet de piloot ons weten dat er toch nog steeds een technisch probleem was en dat we voor het oplossen er van moesten terugkeren naar Zaventem. Na bijna 2 uur vliegen stonden we weer waar we 2 uur eerder vertrokken waren.
De technici hadden uiteindelijk nog 1u45 minuten nodig om het probleem op te lossen eer we opnieuw konden vertrekken. De uiteindelijke vertraging bedroeg dan reeds meer dan 4 uur.
De vlucht verliep nu wel zoals het hoort, maar door de vertraging werd de maximum toegelaten arbeidstijd van het vliegtuigpersoneel overschreden. De oplossing werd gevonden door eerst te landen in Lomé (hoofdstad van Togo) in plaats van in Cotonou (hoofdstad van Benin). De ACV-delegatie was bijzonder lovend voor de collega’s van ACV Openbare Diensten, door die regel werd onze vertraging immers gehalveerd en uiteindelijk 2 uur later dan voorzien zijn we veilig geland in Togo.
We waren de enige passagiers in de luchthaven zodat de afhandeling van de bagage zeer vlot verliep en ook de douane en politie werkten vlot mee (na eerst gevraagd te hebben of we voor hen geen geschenkje mee hadden…) Met het busje dat ons naar het hotel bracht reden we eerst op zeer mooie, brede en goed onderhouden wegen. Iedereen was blij verrast maar de grote verrassing kwam er na enkele kilometer. Van goed onderhouden wegen was geen sprake meer. Als er gesteld wordt dat de gaten in de Belgische wegen veroorzaakt zijn door het recente vriesweer, dan moet het hier in Lomé wel zeer, zeer hard gevroren hebben. Op bepaalde wegen zijn er meer putten dan geasfalteerde weg. Groot was dan ook onze verbazing dat behalve enkele grote verbindingswegen, er geen andere wegen geasfalteerd zijn, je rijdt gewoon in het zand. Je merkt het, voor de meesten van ons is het een eerste kennismaking met zwart Afrika.
Ook de rijstijl van de Togolezen is niet de onze. Hier rijden bijzonder veel lichte motoren (125 cc), al dan niet voorzien van een licht (kan echt wel handig zijn ’s avonds). Verkeersregels zijn er amper of niet, inhalen mag altijd, langs gelijk welke kant en ’s avonds en ‘s nachts mogen verkeerslichten compleet genegeerd worden. Een complete chaos, iedereen claxonneert altijd en overal, maar niemand maakt zich druk. Moet kunnen zeker.
Aangekomen in het hotel werden we verrast met lekkere sandwiches en kreeg iedereen zijn of haar kamersleutel. De kamers zijn zeer eenvoudig maar voorzien van al wat je nodig hebt, o.a. een bed met een goede matras.
Morgen staat een drukke agenda op het programma. Als personeelslid van COC kijk ik uiteraard uit naar het contact met de Togolese onderwijsvakbonden. Ik ben echt benieuwd hoe onderwijs hier georganiseerd wordt en hoe de vakbonden zich organiseren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten