Welkom op deze blog van enkele ACV-CSC syndicalisten in Mauritanië, die op doorreis naar het Wereld sociaal forum in Dakar hier een tussenstop maken met vooral bezoeken aan onze vakbondscollega’s en hun vele projecten.
Nog geen 8 uren vliegen vanuit Brussel, slechts enkele duizenden kilometers van huis en toch een heel andere sfeer, cultuur, land....maar internet blijft hopelijk (af en toe) werken.
Aangekomen zijn we op dinsdag 1 februari en vandaag, woensdag 2 februari, zijn we letterlijk meegenomen in “het leven zoals het is in Nouakchott, de hoofdstad van Mauritanië”. De voorzitter van CLTM, la confédération Libre des Travailleurs de Mauritanie, en gans zijn equipe, zijn onze zeer gastvrije gastheren en dames.
Mauritanië voor nieuwelingen
Mauritanië staat op de 152ste plaats van de algemene ontwikkelingsstandaard. In totaal telt dit Islamitisch land iets meer dan 3 miljoen inwoners.. Minstens 80 % van de actievelingen verdient zijn of haar brood in de informele economie, bv. straatventers die “echt”alles verkopen (een chuppa chup lolly, een autoband, zelfgebakken cakejes…... Vanaf het moment dat je je ogen opendoet en je je op straat begeeft zie,ruik, hoor en voel je de armoede, echt extreme armoede. De koopkracht van de mensen is hier dan ook bijzonder laag.
Nouakchott is de hoofdstad en er leven minstens 1 miljoen inwoners . Er zijn verschillende wijken in deze hoofdstad waar mensen dagelijks geen enkele voeding, geen toegang tot onderwijs en gezondheidsvoorzieningen hebben. Vele Mauritanen kunnen noch lezen, noch schrijven. Dit probleem van analfabetisme heeft ook gevolgen voor vakbondswerk. Want hoe informeer je vrouwen werkend in de informele sector als ze de wetgeving niet kunnen lezen of begrijpen, laat staan ze te sensibiliseren om de wetgeving te doen naleven. In samenwerkingsverband met andere organisaties wordt hier echt baanbrekend werk geleverd voor het opnemen van gelijke rechten voor vrouwen.
“Het leven zoals het ervaren wordt , persoonlijke bevindingen
Voor een miljoenenstad is het verkeer te vergelijken met Brussel in tienvoudig kwadraat. we zijn ganse dag maar 2 verkeerslichten tegengekomen. Italiaanse chauffeurs moeten zich hier enorm thuis voelen. Mercedessen overtreffen hier zelfs katten met zeven levens. Hoe sommige nog rondrijden en dan dienst doen als taxi is een mirakel. Van eco-wagens helemaal geen sprake dus.
“Les Belges”
Met 7 syndicalisten bezoeken we Mauritanië. Wat goed is voor mijn Frans want ondergetekende van deze blog is de enige Nederlandstalige. Onze ploeg bestaat uit kapitein Bernt (“kapitein” is hier ook een lekkere vis), Dominique et Dominique, Enzo, Lahoucine, Annie onze fotografe en mijzelf, Elke.
Programma woensdag 2 februari 2011
Begonnen zijn we met een bezoek aan het hoofdkwartier van CLTM. Nadien gevolgd door een bedrijfsbezoek in Soboma, een Coca Cola filiaal. Twee elementen die verder tot nadenken stemmen: straf dat Coca Cola geen kwaliteitscontroles laat uitvoeren door een externe firma en er werken 98 vaste werknemers en ongeveer 20 à 30 tijdelijke werknemers en hier voelt de onderneming zich absoluut niet aansprakelijk voor. Een voorbeeld hier van de mondialisering; momenteel werkte men met Syrische suiker, maar kon ook Belgische zijn die wordt geïmporteerd.
Dan werden we verwacht bij een grote bouw& betononderneming die bv. letterlijk dagelijks werkt aan de wegen in Nouakchott. Kris kras rijdend door deze hoofdstad blijven beelden op je netvliezen kleven.
Na een autorit van één uur stonden we plots voor een kolossaal waterzuiverings-en leveringsproject Deze publieke onderneming is pas geopend sinds oktober en op de werkvloer kwamen we Belgische technici van Siemens tegen.
Laatste bezoek van de dag was voorbehouden voor de visvangst en vismijnen aan de Oceaankust.
En voor het thuisfront
Ondanks dat de thermometer schommelt rond de 25° Celsuis, vinden de Mauritanen het hier koud en loopt hier iedereen rond met een sjaal, dikke jas en truien, behalve de Belgen natuurlijk.
Nog geen 8 uren vliegen vanuit Brussel, slechts enkele duizenden kilometers van huis en toch een heel andere sfeer, cultuur, land....maar internet blijft hopelijk (af en toe) werken.
Aangekomen zijn we op dinsdag 1 februari en vandaag, woensdag 2 februari, zijn we letterlijk meegenomen in “het leven zoals het is in Nouakchott, de hoofdstad van Mauritanië”. De voorzitter van CLTM, la confédération Libre des Travailleurs de Mauritanie, en gans zijn equipe, zijn onze zeer gastvrije gastheren en dames.Mauritanië voor nieuwelingen
Mauritanië staat op de 152ste plaats van de algemene ontwikkelingsstandaard. In totaal telt dit Islamitisch land iets meer dan 3 miljoen inwoners.. Minstens 80 % van de actievelingen verdient zijn of haar brood in de informele economie, bv. straatventers die “echt”alles verkopen (een chuppa chup lolly, een autoband, zelfgebakken cakejes…... Vanaf het moment dat je je ogen opendoet en je je op straat begeeft zie,ruik, hoor en voel je de armoede, echt extreme armoede. De koopkracht van de mensen is hier dan ook bijzonder laag.
Nouakchott is de hoofdstad en er leven minstens 1 miljoen inwoners . Er zijn verschillende wijken in deze hoofdstad waar mensen dagelijks geen enkele voeding, geen toegang tot onderwijs en gezondheidsvoorzieningen hebben. Vele Mauritanen kunnen noch lezen, noch schrijven. Dit probleem van analfabetisme heeft ook gevolgen voor vakbondswerk. Want hoe informeer je vrouwen werkend in de informele sector als ze de wetgeving niet kunnen lezen of begrijpen, laat staan ze te sensibiliseren om de wetgeving te doen naleven. In samenwerkingsverband met andere organisaties wordt hier echt baanbrekend werk geleverd voor het opnemen van gelijke rechten voor vrouwen.
“Het leven zoals het ervaren wordt , persoonlijke bevindingen
Voor een miljoenenstad is het verkeer te vergelijken met Brussel in tienvoudig kwadraat. we zijn ganse dag maar 2 verkeerslichten tegengekomen. Italiaanse chauffeurs moeten zich hier enorm thuis voelen. Mercedessen overtreffen hier zelfs katten met zeven levens. Hoe sommige nog rondrijden en dan dienst doen als taxi is een mirakel. Van eco-wagens helemaal geen sprake dus.
“Les Belges”
Met 7 syndicalisten bezoeken we Mauritanië. Wat goed is voor mijn Frans want ondergetekende van deze blog is de enige Nederlandstalige. Onze ploeg bestaat uit kapitein Bernt (“kapitein” is hier ook een lekkere vis), Dominique et Dominique, Enzo, Lahoucine, Annie onze fotografe en mijzelf, Elke.
Programma woensdag 2 februari 2011Begonnen zijn we met een bezoek aan het hoofdkwartier van CLTM. Nadien gevolgd door een bedrijfsbezoek in Soboma, een Coca Cola filiaal. Twee elementen die verder tot nadenken stemmen: straf dat Coca Cola geen kwaliteitscontroles laat uitvoeren door een externe firma en er werken 98 vaste werknemers en ongeveer 20 à 30 tijdelijke werknemers en hier voelt de onderneming zich absoluut niet aansprakelijk voor. Een voorbeeld hier van de mondialisering; momenteel werkte men met Syrische suiker, maar kon ook Belgische zijn die wordt geïmporteerd.
Dan werden we verwacht bij een grote bouw& betononderneming die bv. letterlijk dagelijks werkt aan de wegen in Nouakchott. Kris kras rijdend door deze hoofdstad blijven beelden op je netvliezen kleven.
Na een autorit van één uur stonden we plots voor een kolossaal waterzuiverings-en leveringsproject Deze publieke onderneming is pas geopend sinds oktober en op de werkvloer kwamen we Belgische technici van Siemens tegen.
Laatste bezoek van de dag was voorbehouden voor de visvangst en vismijnen aan de Oceaankust.
En voor het thuisfront
Ondanks dat de thermometer schommelt rond de 25° Celsuis, vinden de Mauritanen het hier koud en loopt hier iedereen rond met een sjaal, dikke jas en truien, behalve de Belgen natuurlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten