Woensdag 2 februari
Onze eerste dag in Lomé de hoofdstad van Togo. Een bruisende stad met bijna twee miljoen inwoners….. toen we opstonden, werden we overvallen door een zwoele broeierige hitte. Dit is duidelijk Afrika: kleine zandstraatjes vol met kraampjes, heel veel taxi-moto’s, veel beweging, een zot verkeer en helaas ook heel wat uitlaatgassen.
Onze eerste voormiddag brengt ons op het CSTT (confédération des syndicats des travailleurs togolais): een confederatie (zoals het ACV) die heel wat sectorale vakbonden onder zijn hoede heeft. We hebben een kennismakingsronde met de diverse diensten binnen deze vakbond en ook met een aantal vakbondssecretarissen uit o.a. de sectoren onderwijs, bouw,.. Ik heb vandaag al meer secretarissen-generaal en andere generaals gezien dan in de rest van mijn leven. Ieder beroep heeft als het ware zijn eigen vakbond. Toch wel een boeiende vakbond die een ruim netwerk van heel wat beroepsfederaties herbergt.
Wij hebben niet veel tijd vandaag, want er staan heel wat terreinbezoeken op het programma. We stappen terug in het witte vakbondsbusje van de CSTT, (dit busje zal ons de komende dagen blijvend vergezellen) en vertrekken naar de havenzone.
Daar hebben we een vergadering met twee vakbonden die werkzaam zijn in het havengebied, enerzijds SYNTRAPAL een vakbond die hoofdzakelijk de belangen verdedigt van alle werknemers binnen het havengebied en SYNADOCKTO die de belangen verdedigt van de dokwerkers. Ook ditmaal met een verplichte voorstellingsronde, ondertussen beginnen de ACV’ers elkaar goed te kennen en weten we precies wat iedereen doet: Marc (onze chef), Danielle en Karin op de confederatie, Peter op onderwijs, Frank en Fleur bij LBC, Olaf bij de Metallo’s en Ronny van ACV Hasselt, Philippe van CNE….. onze voertaal is Frans met de Togolese collega’s, onderling wordt Frans en Nederlands afgewisseld. De communautaire politiek en gekibbel, is voor ons echt wel heel ver weg!!
Na een korte break gaan we écht op het terrein en bezoeken we de haven van Lomé…. Een vissershaven waar we toch wel de indruk hadden dat de tijd is blijven stilstaan. Houten vissersbootjes , vrouwen op de kades die vis schoonmaken en verkopen…. Maar wat ons vooral bijblijft is het mooie kleurenpallet van de kleurige vissersvrouwen en boten en de Golf van Guinée op de achtergrond. Ook hier hebben we een afspraak met SYNAPETO, de vakbond van de vissers. Onder een geïmproviseerd tentzeil krijgen we uitleg door een enthousiaste secretaris. Deze dynamische vakbond organiseert zowel de vissers zelf als de vissersvrouwen. De man toont ons zijn ‘vissersidentiteitskaart’ die hem toelaat zonder tol het havengebied te betreden. Een handig voordeel als je te weten komt dat alle niet gesyndiceerden wel een soort tol moeten betalen bij het betreden van het havengebied. Bovendien wordt het ook gebruikt bij politiecontroles als zij s’morgensvroeg om 3 uur reeds op weg zijn naar hun vissersboten.
Een tweetal kilometer verderop in het havengebied bezoeken we nog de ovens waar de vis gerookt wordt. Een beetje een triest beeld van rook en hier en daar nog een smeulend vuurtje. Ook hier is de tijd blijven stilstaan, op traditionele wijze wordt de vis gerookt boven een smeulend houtvuur. Wat ons vooral raakt zijn ook de primitieve levensomstandigheden waarin de bevolking hier woont: kleine barakjes van hout en golfplaten zorgen voor enige beschutting. Gelukkig heeft de CSTT hier een hangar bekostigt wat het mogelijk maakt dat ook tijdens het regenseizoen de vis kan gerookt worden en er verder gewerkt kan worden. Het beeld van de spelende kinderen zal ons allemaal beslist bijblijven, zij blijven dolenthousiast en kijken niet om naar hun slechte leefomstandigheden.
Het busje brengt ons verder in het havengebied naar het ‘recyclagecentrum’, daar hebben we een onderhoud met de ‘patron’ van het recyclagecenrum van de tweedehandswagens. Een groot terrein vol tweedehandswagens afkomstig uit België, Nederland, Frankrijk, Duitsland….. Dat zien we ook als we door de straten van Togo rijden: heel wat goederen (oa. Klein electro…) uit Europa krijgen hier een tweede leven.
Terug moeten we ons wat haasten want we worden terug verwacht op de hoofdzetel van de CSTT voor een eerste kennismaking met FENASYET , de onderwijsvakbond in Togo.
Daar komen we snel te weten dat er nog heel wat werk is voor het onderwijssysteem in Togo: slecht of niet betaalde leraren, veel te grote klassen (gemiddeld 40 leerlingen), slechte werkomstandigheden (oa. Geen drinkbaar water, weinig of geen didactisch materiaal)…. Maar daarover morgen meer, want morgen gaan we op terreinbezoek.
Ondertussen is het al een hele tijd donker (tegen 18 uur is het pikdonker) en keren we terug naar hotel belle vue.
Onze eerste volle dag in Lomé zit erop! Vooral de terreinbezoeken ter plaatse en de vissersvakbond hebben bij ons toch wel wat indruk gemaakt. Olaf belooft alvast om de contactgegevens van SYNAPETO over te maken aan de collega’s van ACV transcom die voor het ACV de visserswerknemers bijhouden…..
Onze eerste dag in Lomé de hoofdstad van Togo. Een bruisende stad met bijna twee miljoen inwoners….. toen we opstonden, werden we overvallen door een zwoele broeierige hitte. Dit is duidelijk Afrika: kleine zandstraatjes vol met kraampjes, heel veel taxi-moto’s, veel beweging, een zot verkeer en helaas ook heel wat uitlaatgassen.
Onze eerste voormiddag brengt ons op het CSTT (confédération des syndicats des travailleurs togolais): een confederatie (zoals het ACV) die heel wat sectorale vakbonden onder zijn hoede heeft. We hebben een kennismakingsronde met de diverse diensten binnen deze vakbond en ook met een aantal vakbondssecretarissen uit o.a. de sectoren onderwijs, bouw,.. Ik heb vandaag al meer secretarissen-generaal en andere generaals gezien dan in de rest van mijn leven. Ieder beroep heeft als het ware zijn eigen vakbond. Toch wel een boeiende vakbond die een ruim netwerk van heel wat beroepsfederaties herbergt.
Wij hebben niet veel tijd vandaag, want er staan heel wat terreinbezoeken op het programma. We stappen terug in het witte vakbondsbusje van de CSTT, (dit busje zal ons de komende dagen blijvend vergezellen) en vertrekken naar de havenzone.
Daar hebben we een vergadering met twee vakbonden die werkzaam zijn in het havengebied, enerzijds SYNTRAPAL een vakbond die hoofdzakelijk de belangen verdedigt van alle werknemers binnen het havengebied en SYNADOCKTO die de belangen verdedigt van de dokwerkers. Ook ditmaal met een verplichte voorstellingsronde, ondertussen beginnen de ACV’ers elkaar goed te kennen en weten we precies wat iedereen doet: Marc (onze chef), Danielle en Karin op de confederatie, Peter op onderwijs, Frank en Fleur bij LBC, Olaf bij de Metallo’s en Ronny van ACV Hasselt, Philippe van CNE….. onze voertaal is Frans met de Togolese collega’s, onderling wordt Frans en Nederlands afgewisseld. De communautaire politiek en gekibbel, is voor ons echt wel heel ver weg!!
Na een korte break gaan we écht op het terrein en bezoeken we de haven van Lomé…. Een vissershaven waar we toch wel de indruk hadden dat de tijd is blijven stilstaan. Houten vissersbootjes , vrouwen op de kades die vis schoonmaken en verkopen…. Maar wat ons vooral bijblijft is het mooie kleurenpallet van de kleurige vissersvrouwen en boten en de Golf van Guinée op de achtergrond. Ook hier hebben we een afspraak met SYNAPETO, de vakbond van de vissers. Onder een geïmproviseerd tentzeil krijgen we uitleg door een enthousiaste secretaris. Deze dynamische vakbond organiseert zowel de vissers zelf als de vissersvrouwen. De man toont ons zijn ‘vissersidentiteitskaart’ die hem toelaat zonder tol het havengebied te betreden. Een handig voordeel als je te weten komt dat alle niet gesyndiceerden wel een soort tol moeten betalen bij het betreden van het havengebied. Bovendien wordt het ook gebruikt bij politiecontroles als zij s’morgensvroeg om 3 uur reeds op weg zijn naar hun vissersboten.
Een tweetal kilometer verderop in het havengebied bezoeken we nog de ovens waar de vis gerookt wordt. Een beetje een triest beeld van rook en hier en daar nog een smeulend vuurtje. Ook hier is de tijd blijven stilstaan, op traditionele wijze wordt de vis gerookt boven een smeulend houtvuur. Wat ons vooral raakt zijn ook de primitieve levensomstandigheden waarin de bevolking hier woont: kleine barakjes van hout en golfplaten zorgen voor enige beschutting. Gelukkig heeft de CSTT hier een hangar bekostigt wat het mogelijk maakt dat ook tijdens het regenseizoen de vis kan gerookt worden en er verder gewerkt kan worden. Het beeld van de spelende kinderen zal ons allemaal beslist bijblijven, zij blijven dolenthousiast en kijken niet om naar hun slechte leefomstandigheden.
Het busje brengt ons verder in het havengebied naar het ‘recyclagecentrum’, daar hebben we een onderhoud met de ‘patron’ van het recyclagecenrum van de tweedehandswagens. Een groot terrein vol tweedehandswagens afkomstig uit België, Nederland, Frankrijk, Duitsland….. Dat zien we ook als we door de straten van Togo rijden: heel wat goederen (oa. Klein electro…) uit Europa krijgen hier een tweede leven.
Terug moeten we ons wat haasten want we worden terug verwacht op de hoofdzetel van de CSTT voor een eerste kennismaking met FENASYET , de onderwijsvakbond in Togo.
Daar komen we snel te weten dat er nog heel wat werk is voor het onderwijssysteem in Togo: slecht of niet betaalde leraren, veel te grote klassen (gemiddeld 40 leerlingen), slechte werkomstandigheden (oa. Geen drinkbaar water, weinig of geen didactisch materiaal)…. Maar daarover morgen meer, want morgen gaan we op terreinbezoek.
Ondertussen is het al een hele tijd donker (tegen 18 uur is het pikdonker) en keren we terug naar hotel belle vue.
Onze eerste volle dag in Lomé zit erop! Vooral de terreinbezoeken ter plaatse en de vissersvakbond hebben bij ons toch wel wat indruk gemaakt. Olaf belooft alvast om de contactgegevens van SYNAPETO over te maken aan de collega’s van ACV transcom die voor het ACV de visserswerknemers bijhouden…..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten