Mauritanië, donderdag 3 februari 2011
Werkelijk alle troeven zijn hier te vinden voor het uitbouwen van een toeristisch paradijs, gelegen tussen Senegal en Marokko met heel veel water - Atlantische Oceaan, de Sahel en een uitgestrekt strand, zand (echt overal), een tropisch klimaat (warm tot zeer warm), bovendien zeer vriendelijke, gastvrije en hardwerkende mensen, plaats voor moderne infrastructuur, aangename kennismaking met Arabische cultuur en leefgewoonten, vrij rondlopende dieren: kamelen, geiten, honden, katten, .....
Maar in realiteit heeft dit land te maken met enorme armoedecijfers - 50 % van de Mauritanen leeft onder de armoedegrens. Onder Rijksdienst Sociale Zekerheid valt enkel pensioenen, arbeidsongevallen en beroepsziekte en dit voor de zogenaamde "actievelingen". Dit betekent dus niet voor alle werknemers uit informele sector en ook niet voor de vele tijdelijken want die bouwen amper pensioenrechten op omdat men met volle maanden telt.


“Les Belges”
De eerste vraag die mij deze ochtend werd gesteld door een Mauritaan ging over onze politieke situatie en of er al een oplossing in zicht was... wat moet je daar nu deftig op antwoorden. Een gratis tip voor de Koning : 'kies voor blikverruiming en stuur alle politici voor inspiratie naar het buitenland. Hier in Mauritanië heeft men momenteel een werkende coalitie met 8 partijen.
Op voorhand werd mij ingepeperd dat een blog kort moet zijn, dat is natuurlijk heel moeilijk. Vandaar voor alles wat ik hier niet kan vertellen of laten zien verwijs ik met heel veel plezier naar de blog van mijn franstalige csc-collega's : http://www.blogdelacsc.blogspot.com .



Begonnen zijn we deze weer zeer gevulde dag met een ontvangst door de President en enkele medewerkers van "Commission Nationale des Droits de l'Homme". Meerdere keren werd hier verwezen naar aanbevelingen van Internationale Arbeidsorganisatie en haar bijeenkomst in juni in Genève waar onze voorzitter Luc Cortebeeck, woordvoerder van de werknemersbelangen, al meerdere keren sterk is tussengekomen naar aanleiding van meerdere overtredingen van de conventies. Maar ratificeren is één zaak, de realiteit een andere. Slavernij is bij wet hier verboden maar hoe pak je iets aan wat "onzichtbare uitsluiting" is. De President heeft 4 voorstellen tot verandering: (1) pas de wet toe, (2) maak werk van educatie en zorg dat deze wet vertaald wordt voor de publieke opinie, (3) pak het multidisciplinair aan : betrek onderwijs, infrastructuur, ... (4) erken dat het bestond, dat het hoort in de geschiedenisboekjes van het land. En nummer 5 voeg ik toe: betrek de werkgevers mee in dit overleg, nu kijken ze totaal onterecht toe vanop de zijlijn en leveren de vakbonden nu al het werk. Daarna volgde een kort bezoekje bij het Ministerie van Tewerkstelling en hadden we een onderhoud met de Algemeen Directeur van de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid. Maar in de late voormiddag werden we gebracht naar een soort districthuis van een wijk met zeer veel armoede, met 80.000 inwoners, vooral jongeren en vrouwen die thuis ook alles moeten draaiende houden. Een enthousiaste medewerker voor sociale actie en jongeren vatte de noden voor de jongeren samen
- Hou jongeren zo lang mogelijk op de schoolbanken: Geef ze vorming, nu stoppen ze direct na basisonderwijs. Er zijn succesvolle projecten wel lopende met ngo's maar onvoldoende
- Geef hen werk in de buurt of omgeving
- zorg voor degelijke infrastructuur : er is een voetbalveld maar geen tribune en geen gazon; een basketbalveld zonder lijnen of manenden,...
- jongeren hebben nood aan een repetitieruimte waar ze kunnen oefenen zonder dat er een grote kans bestaat dat ze van de bovenverdieping donderen door het plafond naar benenden.
- jongeren hebben nood aan een grote ontmoetingsruimte


En voor het thuisfront
Een voordeel van een halsdoek is toch wel dat je moeilijker zonnebrand oploopt. Nadeel in dit Arabisch land is dan weer dat het voor mij onmogelijk in te schatten is welke mannen je wel of niet een hand willen geven. En wees gerust, ik heb nog niet in de bus/taxi gezeten.